Страница 4 из 7
отвещаше Иудеи къ нему : тако и мы дръжимъ, яко тако законъ нарицаетъ се заветъ, и елико се ихъ дръжа по законъ моmсеовъ, вси къ Богу у годише; и мы дръжеще се по немъ, непщуемъ тако быти, а выи въздвигше инъ законъ и попираете божии законъ. философъ рече къ нимъ: добре деем; аще бо бы аврамъ не ел се по обрезание, нъ дръжалъ ноевъ заветъ, не бы се божии другъ нареклъ и моmси же, последи пакы написавъ законъ, пръваго не дръжа.
такожде и мыи по сихъ образу ходимъ и от Бога законъ приемше дръжимъ, да божиа заповедъ твръда пребывает. дав бо ноеви законъ, не сказа ему, яко и другы имамъ дати, нъ въ векы пребывающии въ душу живу. ни пакы, аврааму обетованиа давъ, не възвести ему, яко и другы имам дати моmсеови. тако выи дръжите законъ? а Богъ езекииемъ въпиетъ: яко преставлю и, а инъ вамъ дамъ.
и еремиа бо рече яве: се днъние гредутъ, глаголетъ Господъ, и завещаю дому Иудову и дому Израилеву заветъ новъ, не по завету, еже завещахъ къ отъцемъ вашимъ въ дъни приемшому руку ихъ, извести е изъ земле егmптъскые, яко тии не пребыше въ завете моемъ и азъ възненавидехъ е. яко се заветъ мои, иже завещаю дому Израилеву по дъниихъ онехъ, рече Господъ: даю законъ мои въ помышлениа ихъ и на сръдъцихъ ихъ напишу е и буду имъ въ Богъ и тии будутъ мне въ люди.
и пакы тъжде Иеремиа: тако глаголетъ Господъ: останете на путехъ и видите и въпросите на стъзе Господне вечные и видите, кы естъ путъ истовыи, и ходите по нему; и обрещете очищение душамъ вашимъ. и реше: не идемъ. поставиихъ въ васъ блюстеле, послушаите гласа трубы. и реше: не послушаемъ. сего ради услышите езыци и пасущии стада въ нихъ. и абие: слыши, земле: се азъ навожду на люди сие зло и плодъ отвращениа ихъ, зане словесъ моихъ не вънеше и законъ мои, иже пророци проповедаше, отринуше.
не тъкмо же симъ единемъ скажу , яко законъ престаетъ, нъ и инеми винами от пророкъъ яве. отвещаше къ нему иудеи: въсакъ жидовинъ се вестъ, въ истину яко быти иматъ тако, нъ не увестъ време пришло о помазаннемъ. философ же рече къ нимъ: что си предлагаете, видеще, яко Иеросолимъ съкрушенъ естъ и жрътвы престали сутъ и въсе се се естъ събыло, еже сутъ пророци прорекли о васъ.
Малахиа бо яве въпиетъ: нестъ мое воле въ васъ, глаголетъ Господъ вседръжителъ, жрътвъ от рукъ вашихъ не приемлю, зане от въстокъ слънца до западъъ име мое славит се въ езыцехъ и на въсакомъ месте тъмианъ приноситъ се имени моему и жрътва чиста, зане велие име мое въ езыцехъ, глаголет, Господъ вседръжителъ. они же глаголаше: сии, яже глаголеши, вси езыци хотетъ благословени быти и обрезани въ граде иеросолимсце.
рече философъ: то како мовси глаголетъ: аще послушающе послушаете, по всему храни законъ и будутъ предели ваши от мора чръмънаго до мора филистимска и от пустыне до до рекы ефрата. а мыи езыци о немже семе авраамле благословимъ се, от иесеова корене ишъдъшимъ, чаяние езыкъ наречене и светъ въсее земле и въсехъ отокъ, славою божиею просвещени.
не по тому закону ни месту пророци велми въпиютъ. рече бо захариа: радуи се зело, дъщи сионя, се цар твои гредетъ к тебе кротъкъ, въседъ на жребъцъ ослии, сынъ яръмничъ. и пакы потребитъ оружие от ефрема и коны от Иеросолима и възъглаголетъ миръ езыкомъ и власти его от краи земле до концъ въселенные.
Ияков же рече: не оскудеетъ кнезъ от Иуды ни вождъ от стегну его, дондеже приидетъ, ему же се щедитъ, и тъ чаяние езыкъъ. сии вса видеще скончана и съвръшена, коего иного жидете? даниил бо рече от аггела наученъ: седмъ десетъ неделъ до Христа игумена, еже естъ четыри ста и !ч летъ, запечатлети видение пророчъства. кое же ли вы се мнитъ железное царство, еже даниилъ менитъ въ иконе? отвещаше римско.
философ же въпроси е: каменъ, утръг се съ горы без рукы чловечъскыи, кто естъ? отвещаше же: помазанны. пакы же рекоше: то аще сего сказаемъ пророкы и инеми вещми уже пришъдъша, якоже глаголеши, како римское царство доселе дръжит владычство? отвеща философъ: не дръжитъ се, мимошло бо естъ яко и прочаа по образу иконному; наше бо царство нестъ римско, нъ Христосово, якоже рече пророкъ: въздвигнетъ Богъ небесное царство, еже въ векы не истлеетъ, и царство его людемъ инемъ не оставит се; и истинитъ и извеетъ въса царства и то станетъ въ векы.
не христианское ли царство, ныня Христовемъ именемъ нарицаемо? а римляне идолехъ прилежаху. сии же овъ от сего, овъ от иного езыка и племене въ христово име царствуютъ, якоже и пророкъ Исаия являет, глаголе къ вамъ: остависте име ваше въ сытостъ избраннымъ моимъ, вас же избиетъ Господъ, а работающиимъ ему наречетъ име ново, еже благословенно будетъ по въсеи земли; благословет бо Бога истиннаго и клънущеи се на земли, клънут се Бог омъ небеснымъ.
не съвръшила ли се сутъ въсехъ пророкъъ проречениа уже, яве реченна о Христе?
Исаия бо сказаетъ родъство его от девы, глаголе сице: се деваа въ чреве прииметъ и родитъ сына и нарекутъ име ему еммануилъ, еже естъ сказаемо: съ нами Богъ . а михеа рече: и ты виfлеемъ, земле иудова, никакоже мъншии бываи въ владыкахъ Иудовахъ; ис тебе бо изыдетъ игуменъ, иже упасетъ люди мое Израиля и исходи его исконы от дънии века. сего ради дастъ ю до времене раждающою и родитъ.
Еремиа же: въпросите и видите, аще родии мужъскъ полъ, яко велеи дънъ тъ, якоже не быстъ инъ, и лето тесно будетъ Иакову и от сего спасет се. и Исаия рече: прежде даже болещиа не роди, прежде даже не прииде рождъство, болезнъ избежа и родии мужъскыи полъ. пакы же Иудеи рекоше: мы есмы от сима благословеное семе, благословени отъцемъ нашимъ ноемъ, вы же несте.
сказавъ же имъ о сихъ рече: благословение отъца вашего ино ничтоже нестъ, тъкмо хвала Бог у, оного же ничтоже не доидетъ. сице бо естъ: благословенъ Господъ Богъ симовъ, а къ иафету глагола, от негоже мы есмъ, да пространитъ Господъ иафета и да въселитъ се въ села симова. и от пророкъ же и от иныхъ книгъ сказае не остави ихъ, дондеже рекоше сами: яко тако естъ, якоже ты глаголеши.
рекоше пакы: како вы упвание имуще на чловека и творите се благословени быти, а книгы проклинают таковаго. отвеща философъ: то проклет ли естъ давидъ или благословенъ? рекоше же они: зело благословенъ. философ же рече: то и мы на того упваемъ, на нже и онъ. рече бо въ псалмехъ: ибо чловекъ мира моего, на нже упвахъ. чловекъ же тъ Христъ естъ и Богъ .
а иже упваетъ на проста чловека, то и мы того проклета творимъ. пакы же ину притчю предложише, глаголюште: како вы христиани обрезание отмещете, а Христу не отвръгшу его, нъ по закону скончавшу? отвеща Философъ: иже бо рече къ аврааму пръвее: се буди знамение между тобою и мною, тъ и е съвръши пришъдъ, от того дръжавше до сего, а прочее не дастъ е мимоити, кръщение намъ въдастъ.
рекоше же они: то чесо ради инии пръвее угодише Бог у, того знамениа не приемше, нъ авраамлыи? отвеща философъ: никоторы бо от тех являетъ се двою жену имевъ, нъ тъкмо авраамъ и сего ради уда того урезаетъ, пределъ дае, не преступати его дале, нъ пръвому съвръстию адамову образъ дае прочиимъ, въ тъ ходити.
Ияков убо такожде сътвори, утраплы жилу стегна его, зане !д жены поетъ. разумев же вину, еюже то сътвори, нарече име ему Израилъ, сиречъ умъ зре Бога, к тому бо не являет се примешъ къ жене. Авраам же того не разуме. пакы же въпросише Иудеи: како вы идоломъ се кланяюще творите се Богу у гаждаютъ? отвеща философъ: пръвее се научите азделити имена, что естъ икона и что естъ идолъ, и тако съмотреще не поступаите на христианы; десет бо именъъ въ вашемъ езыце о семъ образе лежитъ.
въпрошу же вы азъ: образ ли, юже въ горе скинию моиси низнесе, или образъ образа, и художъствиемъ съдела прикладно образъ, клъныи и умыи и оръстми и херувИмъ изредны? и понеже то тако сътвори, нарече молитвы того ради древу и усмомъ и оръстемъ чъстъ творите и кланяете се, а не Богу давшому въ то време такъ образъ? такожде и о соломоны цръкви, понеже иконы херувИмскыи и аггелъскы и инехъ многъ образъ имеаше.
такожде убо и мыи христианы угождъшиихъ Богу образъ и чъстъ творимъ, отделяюще доброе от демунъскыихъ образъъ. хулет бо книгы жруще сыны свое и дъщери. реше же иудеи: како вы свинину и заечину ядуще не противите се Бог у? отвеща къ нимъ: пръвому завету заповедающу: въса сънесте, яко и зели тревно, вса бо чиста чистимъ сутъ, а сквръннымъ съвестъ се естъ оскврънила.